Dr Marek Juszczak   umów wizytę  lub  

specjalista neurolog

Dr n.med. Magdalena Janc

fizjoterapeutka specjalizująca się w rehabilitacji przedsionkowej

Czym są zawroty głowy?

Zawroty głowy to pojęcie szerokie i niejednoznaczne. Mieszczą się w nim rozmaite odczuwane przez chorych nieprzyjemne doznania dotyczące równowagi. Może to być np. złudzenie ruchu otoczenia (kołowego czy liniowego) lub własnego ciała względem otoczenia (są to tzw. zawroty układowe). Często jednak zawrotami chorzy nazywają uczucie niestabilności, ogólnego osłabienia, wrażenie pływania w głowie, odrealnienia, kołysania, popychania i inne trudne do sprecyzowania doznania (tradycyjnie zwane zawrotami nieukładowymi). Zawroty mogą trwać sekundy, minuty, godziny lub dni, a nawet utrzymywać się nieprzerwanie przez wiele lat. Sprecyzowanie charakteru dolegliwości, ich czasu trwania, a także czynników nasilających objawy, jest istotne przy zbieraniu wywiadu z chorym i często ukierunkowuje diagnostykę.

Czy zawroty głowy to powszechna dolegliwość?

Tak. Szacuje się, że dotyczą 10-20% populacji ogólnej. Częstość ich występowania wzrasta z wiekiem – dotyczy około 30% osób po 65 roku życia. Są też trzecim co do częstości objawem zgłaszanym lekarzom przez dorosłych pacjentów na całym świecie. Jest to zatem niezwykle istotny problem społeczny, co niestety nie przekłada się na jakość diagnostyki i leczenia oferowanych chorym przez system opieki zdrowotnej w naszym kraju.

Lista schorzeń mogących powodować zawroty głowy jest bardzo długa. Ich diagnostyka jest dziedziną trudną i czasochłonną. Być może dlatego nadal stanowią one w realiach polskiej służby zdrowia swoistą „ziemię niczyją”. Zdecydowana większość laryngologów i neurologów nie podejmuje się szczegółowej diagnostyki, odsyłając chorych do innego specjalisty, szybko stawiając rozpoznanie bez przeprowadzenia dokładnego badania chorego, wdrażając szablonową, zwykle nieskuteczną, terapię nieuwzględniającą przyczyny leżącej u podłoża objawów, a czasem bagatelizując problem, zwłaszcza u osób w wieku podeszłym, u których w powszechnym, również wśród lekarzy, błędnym przeświadczeniu występowanie zawrotów głowy jest normą.

Sytuację chorych z zawrotami głowy w Polsce pogarsza fakt, że specjalistyczna diagnostyka neurootologiczna (dotycząca układu równowagi) w większości nie jest finansowana ze środków publicznych. Poradnie specjalistyczne działające w ramach umowy z NFZ są przeciążone i niedofinansowane, co przekłada się na krótkotrwałe i powierzchowne wizyty, uniemożliwiające przeprowadzenie wnikliwego wywiadu i badania przedmiotowego oraz zaplanowanie w razie potrzeby rozszerzonej diagnostyki.

Brakuje też integracji działań specjalistów z dziedzin neurologii, laryngologii, audiologii, fizjoterapii, interny, kardiologii, okulistyki, psychiatrii i psychoterapii. Nie ma w Polsce spotykanych w wielu krajach zachodnich interdyscyplinarnych centrów diagnostyczno-terapeutycznych, w których przedstawiciele wszystkich powyższych dziedzin wyspecjalizowani w zakresie zawrotów głowy, pracują w jednym zespole. Badania statystyczne wskazują jednoznacznie na bardzo dużą skuteczność tego rodzaju placówek, zwłaszcza w rozwiązywaniu skomplikowanych i trudnych diagnostycznie problemów klinicznych.

Dziedzina medycyny zajmująca się zaburzeniami układu równowagi, których jednym z podstawowych objawów są zawroty głowy, nazywana jest neurootologią (lub inaczej otoneurologią). W obszarze jej zainteresowania leży bowiem zarówno obwodowa część narządu przedsionkowego (błędniki i nerwy przedsionkowe), która tradycyjnie przynależy do otolaryngologii, jak też jego część centralna (obejmująca liczne struktury ośrodkowego układu nerwowego, głównie zlokalizowane w obszarze pnia mózgu i móżdżku), stanowiąca domenę neurologów. Neurootologia nie doczekała się jednak jak dotąd statusu odrębnej specjalności lekarskiej (choć istnieją m.in. w Polsce specjalności poświęcone nawet jednej tylko jednostce chorobowej, jak np. diabetologia, czy hypertensjologia), a liczba zgłębiających ją lekarzy jest bardzo niewielka.

Mamy zatem w naszym kraju do czynienia z sytuacją, w której ogromna liczba pacjentów z trzecią co do częstości skargą zgłaszaną przez dorosłych chorych na całym świecie (po bólach głowy i bólach kręgosłupa), jaką stanowią zawroty głowy, nie znajdują należnej im pomocy.

Jak możemy pomóc osobom cierpiącym na zawroty głowy?

W ramach przychodni Artmedis otworzyliśmy dla Państwa Centrum Leczenia Zawrotów Głowy.  Jest to jedyna w Łodzi, a jedna z nielicznych w Polsce, placówka, która kompleksowo zajmuje się pacjentami z zaburzeniami układu równowagi, prowadząc ich sprawnie przez proces diagnostyczny do momentu postawienia rozpoznania oraz umożliwia niezwłoczne rozpoczęcie leczenia i rehabilitacji.

Diagnostyką i leczeniem zawrotów głowy i zaburzeń równowagi w naszym ośrodku zajmuje się dr Marek Juszczak, specjalista neurolog, który od 14 lat zawodowo interesuje się tematyką neurootologii, we współpracy z fizjoterapeutą dr n. med. Magdaleną Janc – jednym z niewielu w Polsce wysokiej klasy specjalistów w dziedzinie rehabilitacji chorych z zaburzeniami równowagi i zawrotami głowy.

Jakie są główne przyczyny zawrotów głowy?

Wśród licznych schorzeń objawiających się zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi do najczęstszych należą: łagodne położeniowe zawroty głowy, migrena przedsionkowa, zawroty czynnościowe (np. związane z depresją, zaburzeniami lękowymi lub nerwicowymi), choroba Meniere’a, zapalenie neuronu przedsionkowego, obustronna westybulopatia (obustronne uszkodzenie błędnika), zawroty związane z chorobami neurologicznymi (np. zespoły parkinsonowskie, następstwa udaru mózgu/móżdżku, rzadziej stwardnienie rozsiane, polineuropatie) lub chorobami układu krążenia, a także niedociśnienie ortostatyczne, presbiastazja/presbywestybulopatia (zwyrodnienie układu równowagi związane z procesem starzenia), czy zawroty polekowe.

Powyższa lista najczęstszych rozpoznań oparta jest na danych z wysokospecjalistycznych zagranicznych ośrodków neurootologicznych. W Polsce mamy natomiast do czynienia z całkowicie innym rozkładem częstości diagnozowanych przyczyn zawrotów głowy, co w głównej mierze wynika z niedostatecznie wnikliwej diagnostyki. Rozpoznania takie jak zawroty szyjnopochodne lub naczyniopochodne są stawiane zbyt często, a jednocześnie wiele powszechnych jednostek chorobowych umyka uwadze lekarzy. Szczególnie szkodliwa dla chorych jest ciągle jeszcze niska świadomość wśród medyków najczęstszej przyczyny zawrotów pochodzenia obwodowego, jaką są łagodne położeniowe zawroty głowy (występuje ona w ciągu całego życia u ok. 30% ludzkości i odpowiada za przynajmniej 20% zawrotów głowy). Choroba ta powoduje często dramatyczne objawy (głównie pod postacią silnych zawrotów związanych ze zmianą pozycji ciała), a wyróżnia się spośród innych schorzeń niezwykle skutecznym leczeniem, jakie stanowią manewry terapeutyczne/repozycyjne (m.in. Epleya, Semonta, Semont-plus, manewr półsalta, manewr BBQ-roll, Gufoniego, Yacovino i innych), które często umożliwiają uzyskanie ustąpienia objawów już po pierwszej wizycie.

Na czym polega współczesna diagnostyka zawrotów głowy?

W procesie diagnostycznym, który jest często czasochłonny i wymagający, należy patrzeć całościowo na układ równowagi, jednocześnie poszukując
w badaniu podmiotowym i przedmiotowym oznak uszkodzenia poszczególnych jego części.

Układ równowagi to układ bardzo skomplikowany i podatny na zakłócenia/ zaburzeń. W ogólnym zarysie składa się on z 4 elementów: narządu przedsionkowego (błędników), układu czucia głębokiego (czyli proprioceptywnego, który niesie informacje o położeniu ciała z receptorów w stawach, ścięgnach i mięśniach), narządu wzroku oraz ośrodkowego układu nerwowego (głównie móżdżku i pnia mózgu), który otrzymuje z pozostałych elementów układu równowagi informację, analizuje je i przetwarza, a także wysyła informacje zwrotną do mięśni odpowiadających za ruchy gałek ocznych i postawę ciała co pozwala utrzymać równowagę w zmieniających się warunkach.

Wg. światowych ekspertów w dziedzinie zawrotów głowy, np. prof. Michaela Struppa z Uniwersytetu w Monachium, zasadniczą rolę w diagnostyce zawrotów głowy i zaburzeń równowagi odgrywają dwa elementy.

Pierwszym jest szczegółowy i ukierunkowany wywiad, umożliwiający wychwycenie cech charakterystycznych dla poszczególnych jednostek chorobowych.

Drugi stanowi wnikliwe badanie przedmiotowe chorego, ze szczególnym uwzględnieniem przyłóżkowych testów neurootologicznych.

Niestety, wobec bardzo niewielkiego zainteresowania neurootologią wśród lekarzy, pacjenci dotknięci problemem zawrotów na ogół ani nie są dokładnie wysłuchani, ani też dokładnie zbadani.

Badanie neurootologiczne jest znacznie dokładniejsze, kiedy lekarz używa w swym gabinecie specjalistycznego sprzętu służącego do całkowitego zniesienia fiksacji (możliwości skupienia wzroku w jednym punkcie), poprzez badanie oczu w całkowitej ciemności, co prawie nigdy nie ma miejsca w gabinetach laryngologicznych, czy neurologicznych. W naszym Centrum Leczenia Zawrotów Głowy stosujemy w tym celu nowoczesne videogogle z kamerą na podczerwień umożliwiające bezprzewodową transmisję w czasie rzeczywistym powiększonego obrazu oka pacjenta do komputera, co umożliwia precyzyjną obserwację i rejestrację nawet subtelnych ruchów gałki ocznej podczas badania.

Przykłady testów neurootologicznych wykorzystywanych w badaniu chorego z zawrotami głowy to m. in.: szczegółowa ocena ewentualnego oczopląsu spontanicznego (po zniesieniu fiksacji np. najlepiej przy pomocy specjalistycznych videogogli), badanie sakad (szybkich dowolnych skokowych ruchów gałek ocznych), badanie płynności ruchów wodzenia, ocena odruchu przedsionkowo-ocznego (vestibulo-ocular reflex – VOR) w teście HIT (head impulse test) i w teście obrotowym w videogoglach, wykrywanie utajonego skośnego ustawienia gałek ocznych w teście naprzemiennego zasłaniania oczu będącego elementem testu HINTS, próby położeniowe (zwł. próba Dix-Hallpike’a i „supine roll-test”), ocena subiektywnej wzrokowej percepcji pionu (subjective visual vertical – SVV), badanie ośrodkowej supresji VOR, próby dynamiczne i statyczne z użyciem poduszki balansowej (np. test M-CTSIB), badanie chodu (w tym chodu tandemowego), próba Romberga i próba Unterbergera. Ważną rolę odgrywa także odpowiednio ukierunkowane badanie neurologiczne próby (móżdżkowe, ocena układu pozapiramidowego, czy też badanie czucia wibracji i czucia głębokiego)

Testy te są czułym narzędziem do wykrywania nawet niewielkich uszkodzeń w obrębie błędników, nerwów przedsionkowych, móżdżku i pnia mózgu, jak też innych struktur ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego składających się na skomplikowany układ równowagi. Ich czułość w niektórych sytuacjach klinicznych przewyższa nawet czułość obrazowania MRI.

W Centrum Leczenia Zawrotów Głowy wszystkie powyższe badania wykonywane są rutynowo u każdego pacjenta, zwykle przy pierwszej wizycie lekarskiej.

Czy istnieje konieczność wykonywania badań dodatkowych?

Mimo decydującej roli badania klinicznego pacjenta w diagnostyce zawrotów głowy, niejednokrotnie wskazane jest wykonanie również badań dodatkowych, takich jak np. badanie vHIT, wideonystagmografia (VNG), test dynamicznej ostrości widzenia (dynamic visual acuity – DVA), audiometria, bad. MRI mózgowia, w tym MRI kątów mostowo-móżdżkowych, posturografia, czy przedsionkowe miogenne potencjały wywołane (VEMP).

Powszechnie przeceniana jest natomiast rola USG-D tętnic domózgowych, czy badań obrazowych kręgosłupa szyjnego, które w rzeczywistości rzadko wnoszą istotny wkład w proces diagnostyczny u pacjentów z zawrotami głowy.

Czy jest możliwość wykonania niezbędnych badań dodatkowych w Centrum Leczenia Zawrotów Głowy ARTMEDIS?

Tak. W naszym Centrum wykonujemy nowoczesne badanie błędników, które jako jedyne umożliwia ocenę funkcjonowania wszystkich sześciu kanałów półkolistych niezależnie, w odróżnieniu od najczęściej wykonywanego badania błędnika (VNG), w którym bada się jedynie kanał półkolisty boczny. W teście vHIT wykorzystuje się stymulację fizjologiczną, porównywalną do tej, jakiej pacjent doświadcza na co dzień, czyli stymulację ruchem głowy. Test ten pozwala na stwierdzenie jednostronnego lub obustronnego uszkodzenia błędnika lub nerwu przedsionkowego poprzez precyzyjną ocenę i rejestrację ruchu głowy i towarzyszącego mu ruchu gałek ocznych.

Badanie jest całkowicie niebolesne, dobrze tolerowane nawet przez dzieci i nie wymaga stosowanej w badaniu VNG często nieprzyjemnej stymulacji ucha ciepłą i zimną wodą lub powietrzem. Badanie vHIT trwa też istotnie krócej od badania VNG (zajmuje około 20-30 minut), a także, w przeciwieństwie do próby kalorycznej VNG, z reguły nie powoduje nasilenia zawrotów w trakcie badania. W porównaniu z wykonywanym w naszej poradni rutynowo przyłóżkowym testem HIT, który stanowi ważny element badania przedmiotowego pacjenta, zwłaszcza podczas pierwszej wizyty, badanie vHIT jest znacznie czulsze, co umożliwia wykrycie nawet niewielkiego osłabienia czynności błędnika. Można przy jego pomocy ujawnić również dysfunkcję bardziej przewlekłą, kiedy doszło już do kompensacji uszkodzenia przez ośrodkowy układ nerwowy, która uczyniła je nieuchwytnym dla testu przyłóżkowego. Bezpośrednio po badaniu pacjent otrzymuje wynik w formie wydruku zawierającego szczegółowy graficzny i liczbowy zapis rejestrowanych podczas badania ruchów głowy i gałek ocznych, który może stanowić podstawę rozpoznania uszkodzenia błędnika lub nerwu przedsionkowego.

Poza tym oferujemu Państwu możliwość wykonywania w naszym Centrum tzw. badania dynamicznej ostrości widzenia (dynamic visual acuity – DVA). Ocenia ono odruch przedsionkowo-oczny (VOR) w aspekcie funkcjonalnym, czyli bada wydolność zależnego od VOR mechanizmu stabilizacji spojrzenia podczas ruchów głową.  Pacjenci z uszkodzeniem błędnika, zwłaszcza obustronnym, często skarżą się na tzw. oscylopsje (czyli drganie obrazu) wynikające właśnie z dysfunkcji VOR, która powoduje niemożność utrzymania fiksacji spojrzenia w jednym punkcie kiedy głowa chorego porusza się. Badanie DVA umożliwia wykrycie i udokumentowanie takiej dysfunkcji błędników, a także ocenę stopnia kompensacji deficytu VOR wykazanego w innych badaniach. Ta ostatnia funkcja testu czy nigo go również bardzo użytecznym narzędziem do oceny efektów rehabilitacji przedsionkowej. 
Test DVA polega na odczytywaniu przez pacjenta wyświetlanych przez krótki czas na ekranie komputera logotypów o różnej wielkości czcionki. Początkowo badanie odbywa się w bezruchu , a następnie podczas poziomych i pionowych ruchów głową wykonywanych przez  chorego  z częstotliwością ok 2Hz. Wynik badania przedstawiany jest jako procentowy ubytek dynamicznej ostrości widzenia przy ruchach głową.
W naszej placówce wykonujemy test DVA w wersji opracowanej przez Amerykański Instytut Równowagi (American Institute of Balance) –  Computerized Dynamic Visual Acuity Test (AIB CDVAT).

W toku rozwoju naszej placówki lista dostępnych dla Państwa badań dodatkowych będzie się poszerzała.

Jak wygląda współczesne leczenie zawrotów głowy?

Rodzaj i skuteczność leczenia zawrotów głowy i zaburzeń równowagi są bardzo uzależnione od zdiagnozowanej przyczyny objawów. Niekiedy terapia bywa trudna (jak choćby w przypadku przewlekłych zespołów móżdżkowych, czy polineuropatii), czasem jest skuteczna, ale wymaga systematycznej rehabilitacji przedsionkowej (jak choćby w przypadku obustronnego uszkodzenia błędnika – czyli obustronnej westybulopatii). Bardzo liczne są jednak przypadki, kiedy wyraźną poprawę lub całkowite ustąpienie (nawet bardzo nasilonych) zawrotów można uzyskać niemal natychmiastowo (jak w przypadku łagodnych napadowych położeniowych zawrotów głowy – BPPV). Niektóre choroby dobrze poddają się leczeniu farmakologicznemu (jak np. migrena przedsionkowa). Czasem odpowiedź na lek jest tak dobra, że służy wręcz jako jedno z kryteriów rozpoznania choroby (przykładem jest paroksyzmia przedsionkowa).

Skuteczność leczenia jest zatem różna i uzależniona od wielu czynników. Należy jednak podkreślić, że w znacznej większości przypadków zawrotów głowy i zaburzeń równowagi stosowanym leczeniem farmakologicznym, manewrami terapeutycznymi lub rehabilitacją można uzyskać istotną poprawę stanu chorego, co przekłada się na ograniczenie jego niesprawności, a często na możliwość powrotu do pełnienia ról społecznych, w tym kontynuacji pracy zawodowej.

Jaka jest rola rehabilitacji w leczeniu zawrotów głowy i zaburzeń równowagi?

Rolą rehabilitacji w przypadku zawrotów głowy i zaburzeń równowagi jest przywrócenie utraconych funkcji i zmniejszenie objawów poprzez wzmocnienie kompensacji ośrodkowego układu nerwowego. Rehabilitacja przedsionkowa przeprowadzana jest na podstawie dwóch procesów: adaptacji i habituacji. Adaptacja jest zwykle opisywana w literaturze jako dwa odrębne mechanizmy nazywane substytucją sensoryczną i substytucją behawioralną, choć w zależności od autorów kategoryzacja ta może się różnić. Wspólną cechą tych dwóch mechanizmów naprawczych jest to, że stanowią one procesy uczenia się, które są nabywane w sposób aktywny i wymagają dynamicznych interakcji pacjenta ze środowiskiem. W obu przypadkach utracona funkcja nie jest przywracana, lecz zastępowana nowym sposobem działania, wykorzystującym albo inne wskazówki sensoryczne, albo nowo opracowaną strategię behawioralną. Funkcje przedsionkowe są w dużym stopniu zależne od procesów integracji wielozmysłowej, które łączą informacje przedsionkowe, wzrokowe, somatosensoryczne. Habituacja to proces stopniowego zmniejszania się reakcji w wyniku monotonnego powtarzania tego samego bodźca, aż do całkowitego zaniku reakcji.

Jakie metody rehabilitacji są stosowane w Centrum Leczenia Zawrotów Głowy Artmedis?

Metody rehabilitacji zawrotów głowy i zaburzeń równowagi są dobierane indywidualnie, zależą od rozpoznania oraz możliwości pacjenta. W Naszym Centrum do usprawnianie zaburzeń równowagi wykorzystywane są;

  • Metoda rehabilitacji przedsionkowej (vestibular rehabilitation therapy- VRT)
  • Metoda proprioceptywnego torowania nerwowo-mięśniowego (proprioceptive neuromuscular facilitation-PNF)
  • Trening w warunkach optokinezy
  • Platforma balansowa z biofeedbackiem
  • Manewry repozycyjne
  • Trening funkcjonalny w pełnej asekuracji

W przypadku zaburzeń pochodzenia przedsionkowego (błędnikowego) rehabilitacja prowadzona jest według wytycznych Amerykańskiego Towarzystwa Fizjoterapii sekcji neurologicznej (APTA) z 2021 roku w procesie usprawniania wykorzystywane są następujące komponenty:

Ćwiczenia stabilizacji spojrzenia (VOR)

Ćwiczenia równoważne

Reedukacja chodu

Okres trwania rehabilitacji zawrotów głowy i zaburzeń równowagi jest zależny od rodzaju fazy, w której rozpoczyna się usprawnianie oraz od rodzaju uszkodzenia obwodowej części układu przedsionkowego. Zalecenia obejmują udział pacjenta w co najmniej 1-2 sesjach nadzorowanych przez

fizjoterapeutę w ciągu tygodnia przez okres od 4-12 tygodni oraz wykonywanie samodzielnych ćwiczeń minimum 3 razy dziennie przez 20 minut.

Jak wygląda diagnostyka i leczenie w Centrum Leczenia Zawrotów Głowy ARTMEDIS?

Z uwagi na czasochłonność diagnostyki koniecznej do kompleksowej oceny układu równowagi pierwszorazowa wizyta lekarska trwa minimum 60 minut (dwukrotność wizyty standardowej).

W trakcie pierwszej wizyty lekarskiej Pacjent może liczyć na:

  • przeprowadzenie szczegółowego i ukierunkowanego wywiadu(który w wielu przypadkach pozwala na wstępne ustalenie najbardziej prawdopodobnego rozpoznania)
  • analizę ewentualnej dokumentacji medycznej chorego
  • przeprowadzenie wnikliwego badania neurootologicznego w skład którego wchodzą:
  • badanie neurologiczne ukierunkowane przez dane z wywiadu, ze szczególnym uwzględnieniem oceny chodu, w tym chodu tandemowego, prób móżdżkowych, badania ruchomości gałek ocznych, badania nerwów czaszkowych, oceny układu pozapiramidowego oraz oceny obwodowego układu nerwowego w kierunku polineuropatii (w tym badanie odruchów głębokich, czucia dotyku, temperatury, wibracji, czucia głębokiego)
  • test M-CTSIB z użyciem poduszki balansowej, oceniający całokształt funkcjonowania układu równowagi i jego poszczegónych składowych
  • próba Unterbergera (jedna z klasycznych dynamicznych prób błędnikowych) 
  • szczegółowa ocena ewentualnego  oczopląsu z różnicowaniem jego typu i pochodzenia (obwodowe vs ośrodkowe), niekiedy również z lokalizacją miejsca uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (na podstawie typu oczopląsu)
  • przyłóżkowy test HIT – oceniający funkcjonowanie błędników poprzez ocenę odruchu przedsionkowo-okoruchowego (VOR) przy stymulacji kanałów półkolistych bocznych
  • test HINTS będący rozszerzeniem testu HIT (pomocny w odróżnianiu ośrodkowej przyczyny objawów od uszkodzenia obwodowego)
  • badanie ruchów wodzenia gałek ocznych (smooth pursuit) i konwergencji (ich zaburzenia wskazują na uszkodzenie ośrodkowe)
  • badanie sakad (w kierunku ich ew. zwolnienia, dysmetrii, ew. rozkojarzenia), których nieprawidłowości występują się w uszkodzeniach móżdżku i pnia mózgu
  • test wzrokowej supresji VOR – badający czynność móżdżku
  • przyłóżkowy test subiektywnej wzrokowej percepcji pionu (SVV) – oceniający funkcję narządów otolitowych (głównie łagiewki) w obrębie błędników lub uszkodzenie powiązanych z nimi struktur ośrodkowego układu nerwowego
  • badanie oczopląsu spontanicznego wykonywane po zniesieniu fiksacji przy użyciu specjalistycznych videogogli bezprzewodowych z kamerą podczerwieni
  • test HST (head-shake nystagmus test) – również wykonywany z użyciem videogogli, pomocny w wykrywaniu częściowo skompensowanej dysfunkcji błędnika (w okresie po ustąpieniu oczopląsu spontanicznego), a rzadziej również uszkodzenia móżdżku (ang. „perverted HSN„)
  • próby położeniowe (wykonywane po zniesieniu fiksacji z użyciem videogogli), t.j. próba Dix-Hallpike’a i próba McClure’a (supine roll test), które są kluczowymi testami do wykrywania łagodnych położeniowych zawrotów głowy (BPPV), a niekiedy również ośrodkowego oczopląsu położeniowego (CPN, spotykanego w uszkodzeniach móżdżku).
  • omówienie i dokładne wytłumaczenie choremu wyników badania neurootologicznego i płynących z niego wniosków diagnostycznych
  • zaproponowanie ewentualnych badań dodatkowych i postępowania terapeutycznego, np. włączenie leczenia farmakologicznego, skierowanie na rehabilitację
  • w razie wykrycia BPPV w cenie wizyty zawarte jest również wykonanie odpowiednich manewrów terapeutycznych, które w większości przypadków powodują natychmiastową poprawę

 

Kolejne wizyty lekarskie trwają minimum 25 minut, służą m.in. analizie wyników ewentualnych badań dodatkowych, powtórzeniu wybranych elementów badania neurootologicznego, ocenie efektów wdrożonego leczenia i jego modyfikacji, a ich przebieg jest bardzo indywidualny, dostosowany do potrzeb Pacjenta.

Po postawieniu rozpoznania (na pierwszej lub kolejnej wizycie) wdrażane jest leczenie farmakologiczne (lub ew. stosowane są manewry terapeutyczne), a w razie potrzeby, chory otrzymuje skierowanie na rehabilitację, której program, czas trwania i inne szczegóły ustala z naszym fizjoterapeutą, dr n. med. Magdaleną Janc.

Cennik:

  • Diagnostyka i leczenie zawrotów głowy – pierwsza wizyta (60 min):  300 zł
  • Leczenie zawrotów głowy – kolejna wizyta lekarska(30 min):  200 zł
  • Badanie błędników metodą vHIT: 180zł (30 min)180zł
  • Badanie dynamicznej ostrości widzenia DVA (30 min): 130zł
  • Rehabilitacja –  1 sesja (60 min): 150 zł * (liczba potrzebnych sesji ustalana indywidualnie przez fizjoterapeutę i Pacjenta)
Concepts.pl